Στην απόκρημνη πλαγιά κάτω από το χωριό Άγιο Γάλας, ανοίγεται το ομώνυμο σπήλαιο.
Ακριβώς πάνω από αυτό σχηματίζεται ένα αβαθές και ευρύστομο έγκοιλο, στο στόμιο του οποίου είναι κτισμένη η εκκλησία της Παναγίας της Αγιουγαλούσαινας, από όπου προήλθε και η ονομασία του χωριού. Ακόμη πιο ψηλά βρίσκεται ένα τρίτο σπήλαιο, πολύ λιγότερο γνωστό, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο, κυρίως κατά τους μεσαιωνικούς και νεότερους χρόνους. Το σύμπλεγμα αυτό των τριών σπηλαίων σχηματίστηκε από τη διάβρωση του ασβεστόλιθου από τα νερά της βροχής, συνηθισμένο γεωλογικό φαινόμενο που καλείται «καρστικοποίηση».
Η ανασκαφική έρευνα που διενεργήθηκε στα δύο κατώτερα σπήλαια, το 1938 από τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή και το 2004 από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας, έφερε στο φως σημαντικά στοιχεία για τη χρήση τους. Το μεγαλύτερο μέρος των ευρημάτων χρονολογείται από τη Μέση και Νεότερη Νεολιθική (6η και 5η χιλιετία π.Χ.).
